De maatregelen van president Trump om de immigratie in de VS vanuit een zevental landen voor een aantal weken op te schorten heeft de nodige tongen los gemaakt. De aanslagen in westerse landen hebben de tegenstanders van immigratie een stevig argument in handen gegeven: “We zijn bang voor de volgende aanslag!” en “Hoe zou jij praten als jouw kinderen het slachtoffer waren?”. Het camoufleert het feit dat men allang vóór de aanslagen tegen immigratie was, maar nu kan er in elk geval een argument gehanteerd worden dat niet naar discriminatie ruikt. Een behoorlijk sterk argument ook en het spreekt daarom ook mensen aan, die vooraf niet per definitie afwijzend stonden tegen het opnemen van vluchtelingen. Geert Wilders vloog uit de bocht door het argument te hard te gebruiken en de regering te beschuldigen van verantwoordelijkheid voor aanslagen in Nederland die nog gepleegd moeten worden, maar angst om zomaar ineens zonder directe aanleiding te worden vermoord is een sterke motivator. En mag ook niet genegeerd worden: het probleem is echt, is reëel.

Aan de andere kant van het spectrum staan vluchtelingen die uit brandhaarden van Noord-Afrika en het Midden-Oosten proberen te vluchten. Echte vluchtelingen die geen veilig en menswaardig bestaan meer hebben en die daarom bereid zijn om al hun bezittingen op te offeren aan mensensmokkelaars in ruil voor een levensgevaarlijk oversteek over de Middellandse Zee. Die bestaan ook echt en die kunnen we ook niet negeren. Dit kunnen we zelfs niet afdoen als een probleem van Griekenland en Italië omdat die nu eenmaal toevallig de eerste landen zijn waar de vluchtelingen aan wal komen. Afgelopen vrijdag 3 februari alleen al werden er meer dan 1300 mensen opgepikt (zie The Guardian: https://www.theguardian.com/world/2017/feb/03/more-than-1300-migrants-rescued-mediterranean-italian-coast-guard-libya )

En deze 2 zaken zijn op dit moment sterk aan elkaar gekoppeld. We hebben een enorme toestroom aan immigranten vanwege de vluchtelingen en door die grote toestroom krijgen we ook meer ongewenste elementen binnen. Zoals een arts het ook niet alleen laat bij symptoom bestrijding maar vooral probeert om de bron aan te pakken, zo geldt dat ook voor dit probleem. De bron is de onrust in de brandhaarden. En daar hebben Europese landelijke regeringen tot nu toe hun vingers niet aan willen branden (Eigen volk / problemen eerst filosofie.), maar zolang de haard branden, blijven we ook onze vingers branden. Dus: welke politieke partij durft het in gezamenlijkheid met de NAVO partners aanpakken van de problemen in de aan ons grenzende brandhaarden op de agenda te zetten en onderwerp te maken van de verkiezingsstrijd? Mijn gok: geen enkele. Navelstaren is tot kunst verheven in Nederland.