Op 22 november 2017 konden de inwoners van Landgraaf naar de stembus. Inzet was een raadgevend referendum aan de Staten Generaal. De tweede en eerste kamer staan kort voor het besluit om in te stemmen met een fusie tussen de gemeentes Heerlen en Landgraaf. In de Landgraafse politiek heerst een sterk sentiment tegen deze fusie en met behulp van dit referendum wil men de bevolking een laatste kans bieden om zich krachtig tegen dit voorgenomen fusie besluit uit te spreken. Een laatste (eigenlijk al te late) kans om duidelijk Nee te zeggen. Het resultaat?

De kranten en de Limburgse omroepen maken bekend dat 78% van de kiezers Nee heeft gestemd. Er is echter een kanttekening. Eigenlijk meer dan een kanttekening, een significant signaal. Ruim 56% van de bevolking is NIET GAAN STEMMEN! Met andere woorden: een ruime meerderheid van de Landgraafse bevolking is niet van mening dat het nodig is om over dit besluit te gaan stemmen. Je zou kunnen zeggen dat ze dus voor de fusie zijn. Maar ook als je zover niet wil gaan dan moet je op zijn minst erkennen, dat het ze niet echt interesseert. Feitelijk roept maar 78% van 44% dat de fusie niet door moet gaan, oftewel 34% van de inwoners zegt hardop Nee.

Dit is in lijn met eerdere referenda en demonstreert eens te meer de onzin van het houden van een referendum over zaken waar de gewone burger feitelijk onvoldoende de plussen en minnen kan beoordelen om een gefundeerd oordeel te kunnen geven. Dus wordt er vanuit emotie gestemd, wat vrijwel altijd betekent “Laat alles blijven zoals het is, beter houden wat je hebt dan iets onbekends en nieuws aanvaarden, geen verandering asjeblieft, kunnen we niet terug naar zoals het vroeger was want vroeger toen ik jong was was alles beter”. Over verspilling van overheidsgeld gesproken.