Op maandag 20 november 2017 staakten grote delen van het verplegend personeel tegen de enorme werkbelasting die de toegenomen bureaucratie hen bezorgd. Terecht. Het is namelijk het verkeerde soort bureaucratie en zou ook eigenlijk niet zo moeten heten. Wat het eigenlijk is, is het voeren van een gedetailleerde administratie ten behoeven van de zorgverzekeraars zodat die ook zeker weten dat ze de maximale hoeveelheid miljarden euro’s uit de zorg hebben weten te persen. Het is dus werkverzwaring in het belang van onnoemelijk rijke financiële instellingen, niet in het belang van de patiënt. Logisch dat de verpleging in opstand komt. Maar dat is niet hetzelfde als tekeer gaan tegen bureaucratie.

Bureaucratie is de in de rijke Westerse landen van Europa wijd verspreide gewoonte van de ambtelijke apparaten om alles wat mag / niet-mag, moet / niet-moet enzovoorts keurig in regels en richtlijnen vast te leggen. Dat zorgt ervoor dat elke burger gelijk behandeld wordt en zijn recht krijgt en dat niemand uit de ambtelijke apparaten, waaronder ook ziekenzorg, politie en brandweer, naar eigen willekeur kan handelen. Met andere woorden: het werkt corruptie tegen en zorgt dat “alles” optimaal in beweging komt als de nood aan de man is. Vorige week werd dat voor mijn deur (helaas) nog eens gedemonstreerd. ’s Avonds rond 20:30 uur een harde klap en geknars van kunststof en metaal. Een blik naar buiten leert dat een scooter hard onderuit is gegaan over de betonnen rand die het fietspad van de busbaan scheidt. De jongeman ligt bewegingsloos op de busbaan. Naar buiten gesneld, net als alle buren, met de bedoeling te helpen. Een fietser die het had zien gebeuren is al 1-1-2 aan het bellen. Hard nodig: de jongen ligt vreemd gedraaid op zijn zij en beweegt niet meer. Dat het heel ernstig was, was voor iedereen te zien, maar ik zal hier geen details opschrijven. Het alarmerende bericht aan 1-1-2 (waarbij de heftige details wél zijn vermeld) miste zijn uitwerking niet: binnen 6 minuten was een kleine ambulance ter plekke, enkele seconden later gevolgd door een grote ambulance. Weer een minuut later volgden 2 politie auto’s en nog een minuut daarna 2 brandweer auto’s: die blokkeerden zorgvuldig de weg en de busbaan, zetten hele grote verlichting op zodat de ambulancebroeders ook konden zien wat ze deden en samen met de politie zetten ze de omgeving ruim af en hielden de nieuwsgierige omstanders op afstand. Een trauma helikopter werd gebeld en die heeft de (intussen in een coma gebrachte) jongeman naar het dichtstbijzijnde gespecialiseerde ziekenhuis getransporteerd. In totaal 19 mensen waren onmiddellijk en actief bezig het leven te redden van een jongen die op een willekeurig en heel stil tijdstip uiterst ongelukkig was gevallen.

Dit soort efficiëntie kan ook alleen maar mede dankzij bureaucratie, waardoor vooraf procedures en wijzen van aanpak allang zijn uitgewerkt, vastgelegd en geoefend. Daardoor werkt het. Daardoor worden levens gered. Daarom ben ik blij dat ik in een bureaucratisch westers land woon en niet in een bananenrepubliek. Ook al erger ik me net zo goed als ieder ander aan het “paarse krokodil” fenomeen. Maar op zo’n avond als vorige week ben ik maar wat blij dat de bureaucratie ook blijkt te werken.