Daarom is de Giro-overwinning van Tom Dumoulin zo belangrijk, zeker met het oog op de toekomst. Voor iedereen die zich elke dag inspant om het beste uit zichzelf te halen, of het nu op het werk, op school, in de zorg of waar dan ook is, is het inspirerend om voorbeelden en idolen te hebben die bewijzen dat het kan. Dat inspanning vruchten kan afwerpen, dat het mogelijk is om op momenten boven jezelf uit te stijgen. Idolen zijn in dit geval een speciaal soort mensen, zeker als het om sporters gaat. Een gewone sporter die zijn best doet en zo nu en dan een prestatie neerzet “waar je je niet voor hoeft te schamen” is geen idool. Waar het om gaat is dat hij iets presteert waar de hele wereld met open mond van bewondering naar staat te kijken. Johan Cruijff viel in die categorie en, meer recent, Max Verstappen. En als je zo’n positie bereikt in de zwaarste sport en daarbinnen in de zwaarste categorie van wedstrijden, de drie-weken-etappecours, dan ben je buiten categorie. Dat waren vroeger Jan Janssen en Joop Zoetemelk en dat is nu, met mogelijkheden tot de overtreffende trap, Tom Dumoulin.

Waarom tot de overtreffende trap? Omdat Tom Dumoulin open en frank en vrij in elkaar zit, op het naïeve af. Omdat Tom Dumoulin ons daardoor meeneemt in zijn streven, zijn lijden, zijn vallen en opstaan (en poepen, niet te vergeten) en in zijn succes. Maar vooral ook omdat Tom Dumoulin pas 26 is. Ter vergelijking: Zoetemelk was 33 toen hij de Tour won.

Alle verhalen en bedenkingen dat de Giro nog geen Tour is en dat één zo’n overwinning nog geen garantie op succes is, kunnen in de prullenbak. Deze Giro was in alle opzichten een gevecht op Tour de France niveau. Eigenlijk zelfs één etappe zwaarder, omdat hier tot de laatste dag om het klassement gestreden werd en in de Tour de 21e etappe een carnavalsoptocht door Parijs is. Wat betreft zijn concurrenten: Nairo Quintana is één van de top Tour-favorieten en heeft de Giro (en de Vuelta) al eens gewonnen. Vincenzo Nibali is Italiaan, winnaar van zowel Tour, als Giro, als Vuelta en wou koste wat kost als Italiaan deze Giro winnen omdat het de honderdste was. En allebei konden ze met de beste wil van de wereld Tom Dumoulin niet achter zich houden, ondanks dat die anderhalve minuut langs de weg ging zitten poepen in de koninginnenrit.

Garanties zijn er inderdaad niet, maar als Tom geen ongelukken overkomen dan gaat hij de komende 6 tot 8 jaar steeds meestrijden om winst in de Tour de France en, normaal gesproken, ook enkele keren met die gele trui door Parijs rijden. Omdat deze Giro pas een eerste poging was om te kijken wat hij als ronderenner eigenlijk kan. Omdat hij de nodige beginnersfouten heeft gemaakt die tijd hebben gekost. Omdat hij nog niet in de gaten heeft dat, als hij in de bergetappes bergop i.p.v. achterin de groep voortaan voorop gaat rijden, in zijn tempo, geen enkele klimmer hem durft aan te vallen (omdat ze weten dat ze dan sneuvelen) zodat hij met veel minder inspanning en stress door de bergen kan komen dan nu. Omdat zijn team in de komende jaren aangevuld zal worden met klimmers (Wilco Kelderman is er al en werd node gemist in de laatste week en de Fransman Warren Barguil zal ook gaan beseffen dat hij beter in dienst van Tom kan gaan rijden) waardoor hij stukken minder kwetsbaar zal zijn in de zware bergetappes. M.a.w. deze Giro was Tom Dumoulin nog op zijn zwakst, zijn kwetsbaarst en zijn hulpeloost. Hij zal sterker worden, minder naïef en kwetsbaar en steeds meer hulp krijgen. Laat Wout Poels en Bouke Mollema ook maar naar Sunweb komen, dan kunnen we onze lol nog op 😉

Zo kunnen we allemaal nog jaren geïnspireerd worden door topsport met topsuccessen. Het zal ook collega wielrenners inspireren, nu het bewijs is geleverd dat ook in de 21e eeuw Nederlanders grote rondes kunnen winnen. Wie weet wat Wilco Kelderman, Steven Kruiswijk en (over een paar jaar) Sam Oomen nog gaan laten zien. Dat is goed voor ons allemaal, of we nu in het bedrijfsleven, overheid of onderwijs zitten. Geïnspireerde mensen presteren beter. En daar plukken we allemaal de vruchten van.