Is het belangrijk nieuws? Op zichzelf niet, maar voor veel mensen is de Voice of Holland een belangrijke wedstrijd elke jaar. Een belangrijke verkiezing, want uiteindelijk kiezen de kijkers toch wie “het beste” is. En in een jaar waarin we ook tweede kamer verkiezingen hebben, is het interessant om eens naar dit fenomeen te kijken. Want kiezen de mensen echt de beste “Voice” of spelen er andere zaken mee? En, nog veel belangrijker sinds de Amerikaanse presidentsverkiezingen, hoe wordt op de social media omgegaan met deze populaire verkiezingen? Waylon is er in elk geval helemaal klaar mee, maar de vraag is of hij recht van spreken heeft.

http://www.rtlnieuws.nl/boulevard/entertainment/waylon-is-klaar-met-afzeikers

Dat de manier waarop er met name op Twitter met elkaar wordt “gecommuniceerd” gaat alle grenzen voorbij die mensen normaal gesproken hanteren als ze face-to-face met elkaar zouden staan. Omdat ze weten dat het anders alleen maar in blauwe ogen, gebroken neuzen en gescheurde lippen kan eindigen. Via internet is fysiek reageren op de meest grove opmerkingen niet mogelijk, dus er zijn weinig grenzen meer aan wat mensen “durven”. Misschien moeten we wel blij zijn dat we zo het ware gezicht van onze medemensen te zien krijgen: we weten nu tenminste wat veel Nederlanders denken en in wat voor termen ze dat denken.

Desondanks heeft Waylon geen recht van spreken. Hij heeft zich willens en wetens en tegen (naar ik mag aannemen gezien de kijkcijfers van The Voice) een vorstelijke beloning. Hij grijpt de gelegenheid die hem geboden wordt aan, om zichzelf te profileren en (hoogstwaarschijnlijk) bewust controversiële oordelen uit te spreken. Maar nog veel erger en voor alle kijkers duidelijk zichtbaar: in zijn eigen voordeel. Onnodig negatief over concurrenten en belachelijk positief over zijn eigen protegés. Ongeremd en ongegeneerd eigenbelang komt logischerwijs altijd onsympathiek over. Dat zoiets reacties oproept is niet alleen voorspelbaar, het is zelfs de bedoeling: goed voor de kijkcijfers. Dat die reacties op social media het karakter hebben van vuilspuiterij, dat is nou eenmaal de realiteit van vandaag de dag.

De politici die straks meedingen in de landelijke verkiezingen mogen zich dat ter harte nemen. Het mag heel dapper lijken om stevige uitspraken te doen waarmee je delen van de bevolking schoffeert, het zal keihard terugkomen via Twitter. En dan publiekelijk gaan huilen over hoe schandalig het commentaar op Twitter is, is aanstellerij. Dat weet je van te voren en daar kies je voor. Dus kiezen op elkaar. Liefst vooraf, zodat je geen “dappere” domme dingen zegt, maar in elk geval achteraf.