De PVV kijkt goed naar de Verenigde Staten: de verkiezingen win je via Twitter. Het gaat er niet om wat je daar precies zegt en al helemaal niet of het waar is. Maar als je op de juiste toon (= zo plat mogelijk) je concurrenten belachelijk maakt, dan win je in de ogen van de kiezer. Je tegenstander kan er niks tegen doen. Hetzelfde terug doen is na-aperij (als je al zo onbeschoft zou willen zijn) en als je je beklaagt dan ben je een zielige janker. Dus gaat het getwitterde gewoon zijn eigen leven leiden en het beeld dat is neergezet blijft lekker hangen bij degenen die je ermee wil bereiken. Zo ook nu weer:

De foto linksonder werd op Twitter geplaatst en Geert Wilders verspreidde hem met toelichtend commentaar. Pechtold klaagt, Wilders (en velen die Wilders liefhebben) noemen hem een janker. “Mensen snappen heus wel dat het een in elkaar geplakte foto is.” luidt het commentaar. Yeah. Right. Dezelfde mensen dus (want om die groep gaat het op Twitter en andere social media) die hun informatie van Facebook halen, want wat op Facebook staat is waar.

Het hele gedoe is belachelijk, maar mijn punt is, dat ik niet weet of ik moet lachen of me ergeren. Heb ik te maken met politiek of cabaret? Als Daniël Arends op de bühne ontzettend grof staat te wezen en bijvoorbeeld deze grap over Pechtold maakt, dan kan ik me daar kostelijk mee amuseren. Omdat ik diep van binnen ervan overtuigd ben, dat hij het tegendeel bedoelt en met zijn grove grap zijn publiek wakker schudt. Tenminste: daar ga ik vanuit. Als ik zou ontdekken dat hij zo’n grap letterlijk meent, dan zou het zomaar kunnen dat ik toch opeens in ergernis schiet en dat dan (tegen mijn natuur in) gedachten in me opkomen als “Kan iemand die kleine pinda eens zeggen dat hij eerst moet nadenken voordat hij zijn bek open trekt!”. Maar omdat het in dat geval cabaret betreft gebeurt dat dus niet. Als Geert Wilders zo’n boodschappen verspreidt kost het me wat meer moeite om zo’n gedachten te onderdrukken. Jammer van die witgeverfde haren, anders zou ik hem telkens voor Daniël Arends aanzien en dan was er opeens een heleboel te lachen in de Nederlandse politiek.